خدایا

به من زیستنی عطا کن که در لحظه ی مرگ،بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است،حسرت نخورم.

و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش،سوگوار نباشم.

بگذار تا آن را من،خود انتخاب کنم،اما آن چنان که تو دوست داری.

"چگونه زیستن" را تو به من بیاموز، "چگونه مردن" را خود خواهم آموخت!

خدایا

آتش مقدس"شک" را آن چنان در من بیفروز تا همه ی "یقین"هایی را که در من نقش کرده اند،بسوزد

و آن گاه از پس توده ی این خاکستر،لبخن مهراوه بر لب های صبح یقینی،شسته از هر غبار،طلوع کند.

خدایا

به هر که دوست می داری بیاموز که عشق از زندگی کردن برتر است

و به هر که دوست تر می داری،بچشان که دوست داشتن از عشق برتر!

َ